Alimenty - do kiedy przysługują?

Alimenty - do kiedy przysługują?

Rodzice nie mają obowiązku płacenia alimentów do końca życia. Obowiązek alimentacyjny może zostać zniesiony w chwili usamodzielnienia się dziecka. Do kiedy można pobierać alimenty?

Jak długo płaci się alimenty na dziecko?

Główną przesłanką stojącą za obowiązkiem alimentacyjnym jest niezdolność dziecka do samodzielnego utrzymania się dziecka. Tym samym, sąd nakłada na rodzica obowiązek alimentacyjny do czasu usamodzielnienia się dziecka. Błędnie jest ono pojmowane jako ukończenie przez dziecko 18 roku życia lub 26 roku życia w przypadku kontynuowania nauki na uczelni wyższej. W rzeczywistości w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym nie określono górnej granicy wieku dla dziecka uprawnionego do pobierania alimentów. Oznacza to, że dziecko mające 35 lat, będące osobą niepełnosprawną, nadal może otrzymywać alimenty od rodzica, jeżeli stan jego zdrowia nie pozwala na podjęcie pracy, a przyznana renta jest zbyt niska na pokrycie potrzeb życiowych.

Obowiązek alimentacyjny spoczywa na rodzicach, jeśli dziecko jest pełnoletnie, ale kontynuuje naukę. Jeśli dziecko nie może usamodzielnić się z powodu choroby lub trwałej niepełnosprawności, obowiązek alimentacyjny nie wygaśnie nigdy.

Zasada równej stopy życiowej dla dzieci i rodziców

Obowiązek płacenia alimentów spoczywa na wszystkich rodzicach bez względu na wysokość osiąganych przez nich dochodów. W ustalaniu wysokości alimentów obowiązuje zasada równej stopy życiowej dla dzieci i rodziców, mówiąca, że rodzic powinien zaspokajać potrzeby dziecka, nawet gdy jego dochody są skromne. Potrzeby dziecka powinny być zaspokajane również kosztem zbycia niektórych części majątku.

Zwolnienie z obowiązku alimentacyjnego może nastąpić wyłącznie, gdy rodzic nie osiąga żadnych dochodów z powodu braku możliwości podjęcia pracy (np. z powodu ciężkiej choroby lub niepełnosprawności). Kodeks rodzinny i opiekuńczy określa, że zasada równej stopy życiowej dla dzieci i rodziców nie jest równoznaczna z podziałem wynagrodzenia rodziców na równe części. Istota tej zasady sprowadza się do zbliżonego zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb dziecka, związanych bezpośrednio z jego wiekiem, stanem zdrowia, pobieraniem nauki lub indywidualnymi okolicznościami.

Ustanie obowiązku alimentacyjnego

W przypadku dzieci pełnoletnich ustanie obowiązku alimentacyjnego wynika zwykle z braku kontynuowania nauki. Jeśli jednak dziecko zaniedbuje naukę, z własnej winy nie zdaje egzaminów i przedłuża studia, jednocześnie uchylając się od pracy, rodzic ma prawo zaniechać płacenia alimentów na jego rzecz. Wcześniej musi jednak udowodnić w sądzie, że płacone przez niego alimenty są wykorzystywane przez dziecko w sposób nienależyty.

Ustanie obowiązku alimentacyjnego następuje gdy dziecko:

  • osiąga dochody, które pozwalają mu na pokrycie kosztów utrzymania,
  • posiada dochody z renty rodzinnej,
  • otrzymuje wsparcie finansowe z majątku rodzeństwa, z którym się wychowuje,
  • pobiera wysokie stypendium,
  • uzyskuje dochody pozwalające na pokrycie jego potrzeb, gdy nadal mieszka z jednym z rodziców.

Obowiązek alimentacyjny jest utrzymany, jeśli:

  • dziecko wchodzi w związek małżeński, jednak nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać; obowiązek alimentacyjny przechodzi wtedy jednak na współmałżonka i dopiero, gdy on nie jest w stanie mu podołać, alimenty są płacone przez rodziców,
  • dziecko nie może samodzielnie utrzymać się z powodu choroby, nawet jeśli wynika ona z narkomanii lub alkoholizmu (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1986 roku, III CZP 76/85, OSNCP 1983, nr 1, poz. 4),
  • dziecko nie może utrzymać się samodzielnie z powodu niepełnosprawności fizycznej, choroby psychicznej lub choroby nieuleczalnej.